"Gdyż tam, gdzie dwaj lub trzej zbierają się w moje imię, jestem pośród nich".
 
Mt 18, 20  

Jezu Ufam Tobie



Wydarzenia  


Uprzejmie informujemy, że za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli, pewna osoba z grupy złożyła ofiarę i zamówiła Mszę św., która zostanie odprawiona 4 grudnia (Pierwszy piątek miesiąca) o godz. 18:00 w Korbielowie w kościele Ojców Dominikanów przy ulicy Dominikańskiej 1. Serdecznie dziękujemy osobie, która zamówiła tą Mszę św. sprawiając niezmiernie cenny dar dla nas wszystkich i tych, w których intencjach modlimy się. Będzie można również modlić się na żywo przez transmisję Mszy św. Oto link: https://korbielow.dominikanie.pl/ Zapraszamy!
Uprzejmie informujemy, że za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli, pewna osoba z grupy złożyła ofiarę i zamówiła Mszę św., która zostanie odprawiona 28 listopada (czwarta sobota miesiąca) o godz. 18:00 w Ustroniu - Hermanicach w kościele Ojców Dominikanów przy ulicy Dominikańskiej 14. Serdecznie dziękujemy osobie, która zamówiła tą Mszę św. sprawiając niezmiernie cenny dar dla żywych i zmarłych członków grupy i tych, w których intencjach grupa się modli. Będzie można również modlić się na żywo przez transmisję Mszy św. Oto link: https://hermanice.dominikanie.pl/sakramenty/msza-swieta/ Zapraszamy!
Uprzejmie informujemy, że za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli, pewna osoba z grupy złożyła ofiarę i zamówiła Mszę św., która zostanie odprawiona w drugą sobotę miesiąca - 14 listopada o godz. 9:00. Msza św. odbędzie się w Sandomierzu w Dominikańskim kościele św. Jakuba przy ulicy Staromiejskiej 3. Po Mszy zostanie zmówiona Koronka do Miłosierdzia Bożego. Serdecznie dziękujemy osobie, która zamówiła tą Mszę św. sprawiając niezmiernie cenny dar dla żywych i zmarłych członków grupy i tych, w których intencjach grupa się modli. Zapraszamy!
Uprzejmie informujemy, że za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli, pewna osoba z grupy złożyła ofiarę i zamówiła Mszę św., która zostanie odprawiona 6 listopada (Pierwszy piątek miesiąca) o godz. 18:00 w Korbielowie w kościele Ojców Dominikanów przy ulicy Dominikańskiej 1. Serdecznie dziękujemy osobie, która zamówiła tą Mszę św. sprawiając niezmiernie cenny dar dla nas wszystkich i tych, w których intencjach modlimy się. Będzie można również modlić się na żywo przez transmisję Mszy św. Oto link: https://korbielow.dominikanie.pl/ Zapraszamy!
Uprzejmie informujemy, że za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli, pewna osoba z grupy złożyła ofiarę i zamówiła Mszę św., która zostanie odprawiona 24 października (czwarta sobota miesiąca) o godz. 18:00 w Ustroniu - Hermanicach w kościele Ojców Dominikanów przy ulicy Dominikańskiej 14. Serdecznie dziękujemy osobie, która zamówiła tą Mszę św. sprawiając niezmiernie cenny dar dla żywych i zmarłych członków grupy i tych, w których intencjach grupa się modli. Będzie można również modlić się na żywo przez transmisję Mszy św. Oto link: https://hermanice.dominikanie.pl/sakramenty/msza-swieta/ Zapraszamy!
Archiwum wydarzeń: transmisje
 


Od kilku lat co miesiąc w Dominikańskich klasztorach w Sandomierzu, Korbielowie i Ustroniu są odprawiane Msze św. w intencji: "Za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli". Więc jeśli chcesz złożyć ofiarę i zamówić taką Msze św. prosimy przysłać ofiarę przelewem na następujące konto z dopiskiem – „Msza św. za ModlitwaRazem.”

Klasztor oo. Dominikanów
w Ustroniu
Numer konta:
PL 88 1020 1390 0000 6202 0719 8403

Istnieje również możliwość złożenia dobrowolnej ofiary na pokrycie kosztów utrzymania naszej strony internetowej, oraz na drukowanie kolorowych ulotek z informacją o naszej grupie w celu jej popularyzowania. Prosimy ofiarę wysyłać na powyżej podane konto z dopiskiem: “Dla strony ModlitwaRazem.”

Ofiarę można przekazać również inną drogą po skontaktowaniu się z ojcem Wilhelmem, tel. 728 429 917.
(7 dni w tygodniu w godzinach
8:00 – 22:00)





Kliknij by przejść do strony z wyborem banerów

Chcesz zalinkować stronę ModlitwaRazem.pl?
Użyj banera!






Jacek Salij OP

Zwycięstwo Jezusa na krzyżu


Bóg stworzył ziemię miejscem przyjaznym dla człowieka

Słowa dzisiejszej Ewangelii zostały wypowiedziane przez Pana Jezusa w Niedzielę Palmową. Właśnie odbył On swój mesjański wjazd do Jerozolimy. Całe miasto było pod wrażeniem tego wydarzenia. Jacyś pielgrzymi pochodzenia pogańskiego przejęci tym, że oto już mamy Mesjasza, poprosili apostoła Filipa, żeby ułatwił im zobaczenie Go.

Pan Jezus jakby nie chciał podjąć tej prośby, tylko zaczął mówić o tym, że On musi jeszcze przejść przez śmierć, bo ziarno pszeniczne dopiero „jeżeli obumrze, przynosi plon obfity”. On musi przejść przez śmierć, bo dopiero w Jego męce dokona się sąd i zwycięstwo nad tym wszystkim, co zbuntowane przeciw Bogu. „Ja - mówił jednocześnie o swoim ukrzyżowaniu oraz uwielbieniu - gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie”.

Postawmy sobie kilka prostych pytań: Na czym polegało to zwycięstwo, jakie Pan Jezus odniósł na krzyżu? Komu była potrzebna ta potworna męka, przez którą przeszedł On w Wielki Piątek? Dlaczego właśnie przez Jego mękę i śmierć dokonało się nasze odkupienie?

Pytania te nabierają tym większej dramatyczności, jeśli przypomnimy sobie, że przecież świat został stworzony jako dobry, a nawet bardzo dobry. Jak mękę Chrystusa Pana zharmonizować z prawdą, że Stwórca zatroszczył się o to, ażeby ziemia była miejscem przyjaznym dla człowieka? Przecież wiara nas uczy, że było zamysłem Stwórcy tak urządzić świat, żeby człowiek czuł się na ziemi naprawdę u siebie, żeby żył tu bezpiecznie i we wzajemnej życzliwości.

Nieraz ludzie, kiedy znajdą się w jakiejś udręce, zarzucają Bogu, że źle urządził ten nasz świat. Jednak Bóg urządził nam ten świat naprawdę wspaniale. To my, kiedy oddaliliśmy się od Boga, oddaliliśmy się również wzajemnie od siebie i wprowadziliśmy w nasz świat egoizm i nieżyczliwość, kłamstwo i nieufność, nienawiść i przemoc. To my zniekształcamy pierwotny zamysł Stwórcy i urządzamy nasz świat w taki sposób, że nieraz w nim trudno wytrzymać.

Świat nadal jest Boży i nadal jest w nim możliwa miłość. Ale my, grzeszni ludzie, nawet jeśli cechuje nas najlepsza wola, sami z siebie nie jesteśmy już zdolni do tego, żeby miłość Boga i bliźniego wyznaczała wszystkie nasze drogi życiowe. Nawet dobrzy i uczciwi ludzie wprowadzają w nasz świat jakieś elementy niezgody, niesprawiedliwości i zakłamania.

Pan Jezus mocniejszy niż destrukcyjna i nieludzka moc grzechu

I właśnie do tego świata, do świata zdeformowanego naszymi grzechami, przyszedł Syn Boży. Już bardzo wcześnie zaznał tej nieżyczliwości, która tak odczłowiecza nasz ludzki świat. Przecież to nie Pan Bóg urządził świat w taki sposób, żeby w całym mieście Betlejem nie dało się znaleźć kącika dla mającej rodzić kobiety. Wkrótce potem trzeba było chronić Jezusa przed siepaczami Heroda. Rzecz jasna, to nie Pan Bóg, ale nasz ludzki grzech jest sprawcą tego, że my ludzie potrafimy nawet w małym dziecku zobaczyć zagrożenie i swojego śmiertelnego wroga.

Kiedy Jezus zaczął głosić dobrą nowinę o Królestwie Bożym, okazało się, że jest w ludziach potężna tęsknota za Bogiem. Tłumy chodziły za Jezusem, żeby słuchać Jego nauki o tym, że Bóg naprawdę jest naszym Ojcem. Ale właśnie wówczas siły zła zmobilizowały się szczególnie. Pan Jezus niemal od początku swojej działalności - za to, że czynił ludziom dobro i się dla nich poświęcał - był obrzucany oszczerstwami i nienawiścią, konstruowano przeciwko Niemu podstępne intrygi, a kilka razy próbowano Go po prostu zamordować. Jeśli próby te spełzły na niczym, to tylko dlatego, że jeszcze nie nadeszła Jego godzina.

Na godzinę ostatecznego zmierzenia się z siłami zła Ojciec Przedwieczny wybrał dla swojego Syna ten moment, w którym one podjęły najpotężniejszy atak, na jaki mogły się zdobyć. Nie pojmiemy tych potworności, przez jakie Syn Boży przeszedł na Kalwarii. Dość sobie przypomnieć, że On sam, który nazajutrz z tak królewską cierpliwością i godnością miał przejść przez koszmar męki, w Ogrodzie Oliwnym pocił się krwią na samą myśl o tym, co Go czeka.

W dzień swojej męki Pan Jezus zgodził się poddać niewyobrażalnemu wręcz skondensowaniu nienawiści, kłamstwa i okrucieństwa, a więc najgorszych owoców ludzkiego grzechu. Wydawało się, że zachowanie w tych warunkach miłości do Boga i bliźnich jest czymś absolutnie niemożliwym. A jednak Syn Boży - otoczony ciemną nienawiścią, potwornie zmaltretowany, pogrążony w poczuciu jakby zupełnego opuszczenia przez Ojca - trwał w całoosobowym, pełnym miłości zawierzeniu swojemu Ojcu oraz w miłości do nas, których sobie wybrał na bliźnich, nawet w miłości do własnych morderców.

Okazało się wówczas, że nawet z miejsca tak wyjątkowo zdeformowanego przez ludzką złą wolę da się w prawdziwej i nie zmniejszonej miłości przejść do Ojca w niebie. A wszystko to Syn Boży uczynił z miłości do nas. On przecież nie musiał stawać się człowiekiem. W swojej boskiej naturze jest On przecież nieskończenie rozmiłowany w swoim Ojcu.

Cała straszliwa strona ukrzyżowania skupia w sobie niby w soczewce destrukcyjną i nieludzką moc grzechu. Przecież to my sami stworzyliśmy taki świat, w którym dosłownie każda niegodziwość stała się możliwa. Jeśli okoliczności odpowiednio się złożą, zdolni jesteśmy nawet ukrzyżować kogoś nieskazitelnie sprawiedliwego. Gorzej jeszcze: Jezusa Chrystusa ukrzyżowaliśmy przecież za to, że On nas kochał i zabiegał o nasze dobro. Na Kalwarii odsłoniła się straszliwość naszego odejścia od Boga.

Sąd, jakie się odbył na Kalwarii

Przede wszystkim jednak na Kalwarii stało się coś, co nas przymusza do tego, żeby przed Chrystusem uklęknąć, adorować Go i uwielbiać. On okazał się zwycięzcą nawet na krzyżu. Mimo strasznych cierpień jest dokładnie taki, jakim był zawsze. Nawet na krzyżu był przepełniony miłością. Ludzka nienawiść przybiła Go do krzyża po to, żeby skompromitować Jego samego i Jego naukę. Wrogowie chcieli usłyszeć, jak Jezus, pogrążony w nieludzkich mękach, wystawiony w torturze ukrzyżowania na widok publiczny, będzie przeklinał swoją naukę, albo przynajmniej nie będzie umiał zgodnie z nią się zachować, i przypieczętuje w ten sposób swoją klęskę.

Pan Jezus udowodnił, że miłość jest możliwa nawet na krzyżu. Nikt by się nie dziwił skazańcowi, gdyby w potwornym udręczeniu widział i rozumiał już tylko to, że straszliwie cierpi. Ukrzyżowany Jezus myślał przede wszystkim o innych, o tym, żeby okazywać miłość. Kiedy litościwe kobiety z Jerozolimy płakały nad Jego utrapieniem, On podpowiada im, żeby wreszcie się nawróciły i żeby pomyślały o duchowej sytuacji swoich najbliższych: Raczej nad sobą płaczcie oraz nad waszymi dziećmi!

Nawet na własnych morderców potrafił spojrzeć nie tylko w perspektywie straszliwej krzywdy, jaką Mu wyrządzili. Umiał zauważyć, że ci nieszczęśnicy nie wiedzą, co czynią, i modlił się za nich, aby Ojciec Przedwieczny okazał im miłosierdzie. Krótko mówiąc, szatan chciał dokonać sądu na Chrystusem. Chciał wykazać, że Jego nauka o miłości jest idealistyczną mrzonką, która musi się załamać pod naporem tak zwanej rzeczywistości. Tymczasem stało się dokładnie odwrotnie. Na Kalwarii odbył się sąd zarówno nad tym światem, jak nad władcą tego świata, czyli szatanem. Tym światem Chrystus Pan nazywa ową przestrzeń międzyludzką, którą szatanowi udało się urządzić po swojemu, gdzie prawda i miłość muszą ustępować kłamstwu i przemocy.

Otóż ten właśnie świat został osądzony na Kalwarii, ujawniła się wówczas cała jego bezsiła i jałowość. Okazało się, że cała potęga zła jest bezsilna wobec Człowieka, który oburącz trzyma się Ojca Niebieskiego. Cała potęga zła może co najwyżej ciało zabić, duszy jednak zaszkodzić nie może. Nie może zniszczyć w człowieku postawy miłości, jeśli tylko człowiek trwa w Bogu, który jest źródłem wszelkiej miłości.

Chrystus Pan swoją mękę i śmierć potrafił przemienić w ofiarę za nasze grzechy. Co to jest ofiara? Jest to miłość, którą realizujemy również wówczas, kiedy to trudne, również wówczas, kiedy to bardzo trudne. Chrystus Pan wytrwał w miłości w najskrajniej potwornych warunkach. Nie tylko zachował miłość, ale zachował ją całą. Z samego dna naszego nieludzkiego świata wzniosła się do Przedwiecznego Ojca kryształowo czysta miłość Syna Człowieczego! Szatan nie znalazł w Nim nawet małej cząstki, która nie byłaby tą miłością wypełniona. Właśnie dlatego Jezus, który tak zwycięsko przeszedł przez swoją mękę, trzeciego dnia zmartwychwstał.

Na Kalwarii stało się coś więcej jeszcze. Ta miłość, która wypełniała umęczonego i ukrzyżowanego Chrystusa, była nie tylko kryształowo czysta, lecz i niewyobrażalnie wielka. Człowiek Jezus Chrystus jest bowiem naprawdę Synem Bożym. Zatem jesteśmy odkupieni! Teraz każdy, kto tylko tego zechce, może zostać ogarnięty przez tę miłość, którą był wypełniony ukrzyżowany Chrystus. Tej miłości na pewno wystarczy dla wszystkich. Nasz świat - wszędzie tam, gdzie zaprosimy Chrystusa - znów staje się miejscem, w którym króluje miłość i w którym możemy dojrzewać do życia wiecznego.

Obraz ziarna pszenicznego

Teraz, kiedy przypomnieliśmy sobie, w jaki sposób Chrystus Pan stał się owym ziarnem pszenicznym, którego śmierć stała się źródłem życia Bożego w nas wszystkich, postawmy sobie pytanie, w jaki sposób Jego słowa o ziarnie pszenicznym odnoszą się do nas. „Kto chce zachować swoje życie - mówił Pan Jezus w innych okolicznościach - ten je straci, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je” (Mt 16,25). Mówiąc inaczej, egoista jest wrogiem samego siebie, a kto Pana Boga postawi nawet ponad własne życie, zawsze dobrze na tym wyjdzie.

Kiedyś znajomy biolog zwrócił mi uwagę na to, że ziarno wrzucone w ziemię tak naprawdę nie traci życia nawet na chwilę, tylko staje się źródłem życia nowego. Właśnie tak było z Panem Jezusem: chociaż umarł, śmierć Go nie tylko że nie pokonała, ale właśnie przez swoją śmierć stał się zwycięzcą śmierci.

Może się jednak zdarzyć, że ziarno po wrzuceniu w ziemię zgnije i żadnego życia nie zrodzi. Taki był, niestety, los złego łotra, który umarł obok Pana Jezusa. Wiele zła w życiu zrobił, potem wiele się nacierpiał, ale jego życie i jego cierpienie było puste: tylko przekleństwa i bezsensu w nim nie brakowało.

Ziarno wrzucone w ziemię przynosi plon obfity, ale może też po prostu zgnić. Ktoś poświęca się dla swojej rodziny czy w jakiejś innej dobrej sprawie w taki sposób, że osiąga szczyty człowieczeństwa, a ktoś inny poświęca się w taki niemądry sposób, że tylko zła przybywa na świecie. Jeden swoją ciężką pracą przynosi wspaniałe owoce dobra, a drugi przemienił się w pracoholika, który zaniedbuje rodzone dzieci i nie pamięta nawet o swoim przeznaczeniu do życia wiecznego. Na dwóch ludzi może spaść ta sama choroba, może ich spotkać takie samo cierpienie - a dla jednego stanie się to okazją, żeby bardziej zbliżyć się do Boga, drugi się wtedy raczej na Pana Boga obrazi i od Niego oddali.

W ciągu najbliższych dwóch tygodni cały Kościół będzie szczególnie odnawiał pamięć męki Pańskiej. Obyśmy my sami - dzięki tym rozważaniom - stawali się coraz bardziej podobni do ziarna pszenicznego, które nie boi się tracić siebie, ażeby przynosić plon. Plon podobający się samemu Bogu. Amen.