"Gdyż tam, gdzie dwaj lub trzej zbierają się w moje imię, jestem pośród nich".
Mt 18, 20
Od kilku lat co miesiąc w Dominikańskich klasztorach w Sandomierzu, Korbielowie i Ustroniu są odprawiane Msze św. w intencji: "Za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli". Więc jeśli chcesz złożyć ofiarę i zamówić taką Msze św. prosimy przysłać ofiarę przelewem na następujące konto z dopiskiem – „Msza św. za ModlitwaRazem.”
Klasztor oo. Dominikanów
w Ustroniu
Numer konta:
PL 88 1020 1390 0000 6202 0719 8403
Istnieje również możliwość złożenia dobrowolnej ofiary na pokrycie kosztów utrzymania naszej strony internetowej, oraz na drukowanie kolorowych ulotek z informacją o naszej grupie w celu jej popularyzowania. Prosimy ofiarę wysyłać na powyżej podane konto z dopiskiem: “Dla strony ModlitwaRazem.”
Ofiarę można przekazać również inną drogą po skontaktowaniu się z ojcem Wilhelmem,
tel. 728 429 917.
(7 dni w tygodniu w godzinach
8:00 – 22:00)
Nasz lęk przed miłością Bożą
Człowiek miałby nieraz ochotę ukryć się przed Bogiem, niekiedy odczuwa nawet potrzebę ucieczki przed Nim. Coś takiego odczuł już nasz praojciec Adam, kiedy dopuścił się pierwszego grzechu. Adam nie zamierzał wyrzec się Boga, on Boga nadal uznawał, ale wolał Go uznawać raczej z daleka.
Taki stosunek do Boga – uznawanie Go, ale tak z daleka – charakteryzował wszystkie religie pogańskie. Poganie wiedzieli, że Boga należy czcić i szanować. W chwilach zagrożeń szukali ratunku nie u różnych swoich bożków, ale właśnie u Boga. Jednak do głowy by im nie przyszła myśl, że Bóg kocha człowieka, że chciałby się z nami zaprzyjaźnić, że Bóg jest godzien naszego bezwarunkowego zaufania, że można się Jemu całkowicie zawierzyć.
Trzy rzeczy osiągali poganie dzięki takiemu zdystansowaniu się wobec Boga. Kiedy człowiek trzyma się od Boga raczej z dala, nie dostrzega wyraźnie ani Bożych przykazań, ani swojego grzechu, a to może być wygodne. Co więcej, między człowiekiem a Bogiem robi się wtedy przestrzeń tak duża, że człowiek może w niej zmieścić różnych swoich bożków, którym ma ochotę się kłaniać. Kiedy nie czujemy zbyt blisko obecności Boga prawdziwego i kochającego, możemy nie myśleć o życiu wiecznym i całą uwagę poświęcić doczesności; możemy wtedy nie liczyć się z Bożymi przykazaniami w urządzaniu naszego życia rodzinnego, naszej pracy i naszych rozrywek; przestajemy też liczyć się z Bogiem w organizowaniu życia społecznego i wzajemnych stosunków.
Co prawda, świat urządzany tak, jakby Bóg był bardzo daleko, robi się nieludzki, ale człowiek początkowo tego nie widzi. Kiedy zaś coraz trudniej nam w takim nieludzkim świecie wytrzymać, wtedy oskarżamy Boga, że źle ten świat urządził. Trudno nam uznać, że to my uczyniliśmy ten świat takim, bo postanowiliśmy go tak urządzić, żeby nie mieć Boga zbyt blisko; bo byliśmy podobni do syna marnotrawnego, który odszedł w dalekie krainy, żeby nie być blisko ojca.
Mówię o tym, bo w dzisiejszym odchodzeniu od praktyk religijnych i od przykazań Bożych dostrzegam wiele tęsknoty za pogaństwem. Niektórzy z nas jakby pozazdrościli poganom, że oni jednocześnie i uznawali Boga, i zbytnio się z Nim nie liczyli. Po prostu jest czasem w człowieku taki jakiś ukryty lęk przed miłością Bożą. Przykazanie, żeby kochać Boga z całego serca i ze wszystkich sił, odbieramy wtedy nie jako przywilej, ale jako ograniczenie. I podobnie jak mąż cudzołożnik chciałby nieraz pofiglować z innymi kobietami, tak i my chcielibyśmy nieraz pogodzić naszą wiarę w Boga z naszymi skłonnościami do różnych bożków, a przykazania Boże chcielibyśmy zachowywać tylko wtedy, kiedy to nam wygodne. Właśnie dlatego zaczynamy nieraz unikać coniedzielnej mszy świętej, bo przecież to niewygodne pamiętać o tym, że Bóg powinien być w naszym życiu na pierwszym miejscu – brakuje zaś nam jeszcze tej mądrości, że jeżeli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wtedy i wszystko inne jest na swoim miejscu.
Obietnica Ducha Świętego
Dzisiejszą Ewangelię streściłbym następująco. Pan Jezus mówi nam mniej więcej tak: Dość już tej sytuacji nienormalnej, że uznajecie Boga tylko z daleka, a w rzeczywistości króluje nad wami ciemność i śmierć. Rozpoznajcie wreszcie miłość Boga, który chce ogarnąć Sobą was całych, chce was napełnić życiem, światłem i szczęściem. Zaproście do siebie – mówi Pan Jezus – Boga prawdziwego, tzn. Boga w Trójcy Świętej jedynego, tzn. Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Ale weźmy do ręki tekst dzisiejszej Ewangelii: „Jeżeli Mnie miłujecie – mówi Syn Boży, który szukając nas stał się człowiekiem – będziecie zachowywać moje przykazania”. Pokochać Pana Jezusa to warunek wstępny, ażeby zaczęło się nasze przybliżanie się do Boga w Trójcy Jedynego. Uwierzmy Panu Jezusowi, że Jemu bardziej zależy na naszym dobru niż nam samym. Zobaczmy w Nim tego, kto kocha nas więcej niż rodzona matka, więcej niż kochający współmałżonek, więcej niż najlepszy przyjaciel. To jest w ogóle warunek wstępny naszej sprawy z Bogiem. Pan Jezus mówił nam o tym bardzo wyraźnie: „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien” (Mt 10,37). A dlatego mamy Go kochać ponad wszystko, bo z Niego płynie wszelka prawdziwa miłość, również ta miłość, która nas łączy z ojcem i matką, czy z rodzonym dzieckiem.
Otóż miłość do Jezusa m.in. na tym polega, te zachowujemy Jego przykazania. Zauważmy, że Pan Jezus nie mówi: „Zachowujcie Boże przykazania”, On mówi: „Zachowujcie moje przykazania”. Bo On jest Bogiem prawdziwym i to On dał nam te przykazania. A dał je nam, bo nas kocha i chce naszego dobra. Toteż nie bądźmy wobec Niego podejrzliwi. Nie lękajmy się, że w Jego przykazaniach jest jakaś pułapka. Przyjmijmy Jego przykazania jako dar od kogoś kochającego.
Idźmy dalej. Oto co nam obiecuje Jezus, jeśli będziemy Go miłowali i zachowywali Jego przykazania: „Ja będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby był z wami na zawsze, Ducha prawdy”. Jakże niepojęta jest miłość Boga do ludzi! Nie tylko Ojciec dał nam swojego jednorodzonego Syna, aby był naszym Wyzwolicielem z grzechów i Rzecznikiem i Pocieszycielem prowadzącym do życia wiecznego. On daje nam jeszcze Innego Pocieszyciela, Ducha Świętego, Tego, który jest nieskończoną, osobową Miłością Ojca i Syna!
Pogaństwo polega na oddaleniu człowieka od Boga. Otóż Duch Święty obdarza nas czymś niewyobrażalnie więcej, niż bliskością z Bogiem. Duch Święty, kiedy na nas zstępuje, sprawia, że my jesteśmy w Jezusie, a Jezus jest w nas, że jesteśmy jedno z Jezusem. To Duch Święty tak wypełnił Apostoła Pawła, że mógł prawdziwie powiedzieć: „Teraz juz nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20). To właśnie takich, zjednoczonych z Sobą, Jezus nas przyprowadzi do Swojego Ojca – i to właśnie takich będzie nas Jego Ojciec i nasz Ojciec miłował przez życie wieczne.
Bóg chce nam się dawać coraz więcej i więcej
Doprawdy, niepojęcie głębokie rzeczy mówi nam Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Wsłuchajmy się chociażby w te oto słowa: „Kto Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie”. Przecież z tych słów wynika, że Jezus nam się objawił dopiero zaczątkowo, że „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdoła pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2,9). Na tej ziemi, w miarę, jak będziemy Go coraz więcej kochali i coraz więcej się z Nim zjednoczymy, Jezus będzie się coraz więcej objawiał. Całą naszą pojemnością poznamy Jego miłość i Jego wspaniałość dopiero w życiu wiecznym, kiedy będziemy z Nim zjednoczeni bez reszty.
Zobaczmy zatem potworną pułapkę grzechu. Grzech skłania nas do tego, żebyśmy się od Boga trzymali raczej z daleka. Kiedy człowiek jest pogrążony w grzechu, to nawet jeśli Boga uznaje, w jego życiu jest mało prawdy i mało miłości. I właśnie dlatego jest tak, jak to powiedział Pan Jezus: „Ducha Prawdy świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna”. Duch Święty nie zstąpi na człowieka, w którym panuje duch kłamstwa, duch rozpusty, duch nieuczciwości, duch egoizmu czy jakiś inny duch nieczysty. Człowiek taki nie ma też chęci do modlitwy, nawet coniedzielna msza święta to dla takiego człowieka wielki ciężar.
Bracia i Siostry! Prośmy serdecznie Pana Jezusa, żeby raczył przepędzać z naszych serc te wszystkie niedobre duchy, które blokują w nas dostęp Duchowi Świętemu. I rozbudzajmy w sobie tęsknotę za prawdziwą bliskością z Bogiem. Bo jak się modlił święty Augustyn: „Stworzyłeś nas, Boże, dla siebie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”. Przyjdź, Panie Jezu i zamieszkaj w naszych sercach i na naszej ziemi. I zsyłaj na nas swojego Ducha Świętego, abyśmy się stawali jedno z Tobą i abyś mógł nas doprowadzić do swojego Ojca, z którym żyjesz i królujesz w jedności Ducha Świętego Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.