"Gdyż tam, gdzie dwaj lub trzej zbierają się w moje imię, jestem pośród nich".
Mt 18, 20
Od kilku lat co miesiąc w Dominikańskich klasztorach w Sandomierzu, Korbielowie i Ustroniu są odprawiane Msze św. w intencji: "Za żywych i zmarłych członków grupy modlitewnej „ModlitwaRazem” oraz w intencjach, w których grupa się modli". Więc jeśli chcesz złożyć ofiarę i zamówić taką Msze św. prosimy przysłać ofiarę przelewem na następujące konto z dopiskiem – „Msza św. za ModlitwaRazem.”
Klasztor oo. Dominikanów
w Ustroniu
Numer konta:
PL 88 1020 1390 0000 6202 0719 8403
Istnieje również możliwość złożenia dobrowolnej ofiary na pokrycie kosztów utrzymania naszej strony internetowej, oraz na drukowanie kolorowych ulotek z informacją o naszej grupie w celu jej popularyzowania. Prosimy ofiarę wysyłać na powyżej podane konto z dopiskiem: “Dla strony ModlitwaRazem.”
Ofiarę można przekazać również inną drogą po skontaktowaniu się z ojcem Wilhelmem,
tel. 728 429 917.
(7 dni w tygodniu w godzinach
8:00 – 22:00)
„Radosnego dawcę miłuje Bóg”
Spróbujmy zobaczyć na konkretnych przykładach, co to znaczy, że miłość jest fundamentem wszystkich przykazań Bożych. Jesteśmy teraz na niedzielnej mszy świętej, wypełniamy w ten sposób przykazanie „Pamiętaj abyś dzień święty święcił”. Ale byśmy Bogu sprawili przykrość, gdybyśmy przychodzili na mszę świętą z samego tylko obowiązku. Jest coś martwego w praktykach religijnych spełnianych z samego tylko obowiązku. Nasze wypełnianie przykazania „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił” powinno być przeniknięte miłością do Boga oraz tęsknotą za tym, żeby Jego obecność ogarniała nasze życie codzienne. „Radosnego dawcę miłuje Bóg” – powiedział kiedyś apostoł Paweł. A w Księdze Syracha czytamy: „Kiedy składasz dar, twarz twoją rozpogódź! Dawaj Najwyższemu tak jak On ci daje: hojny dar według swej możności”.
Spójrzmy na jakieś inne przykazanie, żeby zobaczyć, iż dopiero miłość nadaje wypełnianiu Bożych przykazań cały sens. Przykazanie ósme powiada: „Nie będziesz mówił fałszywego świadectwa przeciw swemu bliźniemu”. Przykazanie to obejmuje całą przestrzeń ludzkiej mowy. Otóż ktoś może nie kłamać z czystego egocentryzmu, np. żeby się utwierdzić w poczuciu własnej doskonałości. Materialnie ktoś może wypełniać ósme przykazanie z taką skrupulatnością, że nie zdarza mu się nawet nadużywać mowy do wyładowania swoich nerwów. Ale niewiele dobra będzie w takim wypełnianiu przykazania, jeśli człowiek znajduje w tym tylko powód do wywyższania się nad innych, do uważania innych za hołotę – co to nie potrafi ani swych nerwów trzymać na wodzy, ani dochować zasad prawdomówności.
Dopiero miłość pozwoli nam tak naprawdę zachować ósme przykazanie. Bo jeśli w swoim postępowaniu kieruję się miłością bliźniego, to staram się nie kłamać nie tylko dlatego, że to zakazane, albo że to brzydkie, nieestetyczne. Kłamstwo obraża bliźniego, wyraża brak szacunku dla człowieka, za kłamstwem nieraz kryje się podstęp, chęć wykorzystania bliźniego, jakiegoś manipulowania nim. Zatem, jeśli miłość bliźniego jest dla mnie czymś realnym, staram się unikać kłamstwa oraz innego niewłaściwego używania mowy, bo chcę w ten sposób okazywać szacunek moim bliźnim.
Obyśmy choćby odrobinę zrozumieli z tego pouczenia Pana Jezusa, że fundamentem Bożych przykazań jest miłość! Jak inaczej wyglądałoby wtedy na przykład zachowywanie przykazania „Nie cudzołóż!” To jednak wielka różnica, kiedy w Bożych zasadach etyki seksualnej ktoś widzi tylko zakazy, a kiedy się je zobaczy jako elementarny postulat prawdziwej miłości bliźniego, jako sposób uszanowania swojej własnej oraz cudzej godności i podmiotowości.
Autorytet Kościoła nie za wszelką cenę
Spójrzmy jeszcze w świetle miłości na przykazanie „Nie zabijaj”. Słyszy się głosy, że w ostatnich miesiącach znacznie spadł autorytet Kościoła w naszym społeczeństwie z tego powodu, że Kościół tak stanowczo sprzeciwia się prawu, które zezwala na zabijanie poczętych dzieci. Otóż jeśli naprawdę z tego powodu spada autorytet Kościoła, na to powiem: Bogu Najwyższemu niech będą dzięki! Kościół zdradziłby Chrystusa, gdyby swój autorytet chciał zachować kosztem milczenia lub niedopowiedzeń w sprawach tak oczywistych, jak ta, że ludzkiego potomstwa się nie zabija.
Atmosfera, jaka się wytworzyła u nas w ciągu dwóch ostatnich miesięcy wokół sprawy dzieci poczętych, przyśpieszyła powstanie nowych grup ludzi dobrej woli, którzy chcą pomagać kobietom ciężarnym, które znalazły się w sytuacji szczególnie trudnej i stoją przed pokusą pozbycia się swego dziecka. Szkoda tylko, że takich grup podających pomocną rękę jest u nas wciąż za mało. A przecież Pan Jezus powiedział, że fundamentem Bożych przykazań jest miłość. Zatem to za mało jest uznawać w całej rozciągłości przykazanie „Nie zabijaj”. Trzeba to przykazanie napełniać miłością. Jeśli jakaś bliska nam kobieta lub znajoma zwierzy się komuś z nas ze swojej rozpaczy, ze swoich myśli przeciwko dziecku żyjącemu w jej łonie, niech nas ogarnie święta troska i o nią samą i o jej dziecko. Trudno na tej ziemi dokonać większego dzieła niż przyczynić się do ocalenia niewinnej istoty ludzkiej. Ale również rodzicom tego dziecka wyświadczymy wielką miłość, jeśli uda nam się powstrzymać ich przed ściągnięciem na swoje sumienie tak wielkiego grzechu.
Ogarniajmy sercem i modlitwą również tych, których nie znamy
Dotychczas mówiliśmy o tym, że dopiero wtedy odsłoni się przed nami piękno i sens poszczególnych Bożych przykazań, jeśli będziemy się starali wypełniać je w duchu miłości. Ale trzeba ponadto budować w sobie jakąś taką ogólną postawę życzliwości wobec innych. Bądźmy uczciwi wobec Boga i wyznajmy Mu ze skruchą, że wciąż za mało jest w nas prawdziwej miłości bliźniego. Bo tylko brakiem miłości bliźniego można wytłumaczyć ten fakt, że w naszych myślach i postawach tak wiele egoizmu, zazdrości, zachłanności, agresywności i zwyczajnego chamstwa.
Spróbuję może jeszcze inaczej powiedzieć, o co mi teraz chodzi. Mianowicie dobrze jest umieć bezinteresownie cieszyć się z tego, że drugiego człowieka spotkało jakieś dobro, że coś mu się udało, że ma się z czego cieszyć. Dobrze jest, kiedy np. jadę autobusem, pomodlić się za wszystkich pasażerów tego autobusu i w sercu swoim życzyć im wszystkiego najlepszego. A kiedy przechodzę obok szpitala, dobrze jest pomyśleć o tym, jak wiele tam ludzkiego cierpienia i jak wiele tam mocy ducha. Ale może nie brakuje tam również ludzkiej goryczy, zwątpienia, a nawet zwykłego egoizmu. I dobrze jest wszystkie te ludzkie sprawy i bóle i ciemności ogarniać swoim sercem i modlitwą. Jeśli będziemy pielęgnowali w sobie taką postawę, mniej dostępu będą miały do nas różne złe uczucia, które niszczą miłość. I łatwiej będzie nam wówczas usłyszeć konkretne wezwania do czynów miłości – wezwania, które przychodzą do nas codziennie, ale my tak często jesteśmy na nie głusi.
Drodzy Chorzy! W Waszym przypadku nauka Pana Jezusa, że fundamentem Bożych przykazań jest miłość, nabiera jakby dodatkowej prawdziwości. Bo Waszym obecnym zadaniem życiowym jest coś znacznie trudniejszego niż czynienie dobra. Wy teraz musicie znosić zło – zło Waszej choroby, Waszych cierpień i niepokojów, Waszego uzależnienia od innych. Otóż tylko miłość może Was uzdolnić do tego, że będziecie to wszystko znosili cierpliwie i w sposób budujący Wasze dusze. Ze z wdzięcznością będziecie przyjmowali świadczone Wam posługi, a zarazem nie będziecie obciążali sobą Waszych bliskich ponad potrzebę.
Miłość podpowiada nam też, jakie to bardzo ważne, żebyśmy się modlili za innych, za bliskich i dalekich, za znajomych i nieznajomych. Pan Bóg tak nas stworzył, że potrzebujemy siebie wzajemnie nie tylko w sferze zewnętrznej i widzialnej, ale również w sferze duchowej. Z pewnością każdy z nas wiele zawdzięcza modlitwom innych, może również takich, których poznamy dopiero w niebie. Ale tak samo każdy z nas może się swoimi modlitwami oraz innymi duchowymi czynami przyczyniać za innych. I może dopiero w niebie poznamy tych, dla których nasze modlitwy stanowiły ważną pomoc duchową. Na tym właśnie polega tajemnica świętych obcowania.
Zbliża się Wszystkich Świętych oraz Dzień Zaduszny – czas, w którym Kościół szczególnie nawołuje do modlitwy za zmarłych. Zatem mamy dodatkowy powód, żeby wprowadzić w nasze życie więcej miłości. Bo przecież im więcej będzie w nas miłości, tym prawdziwsze będą nasze modlitwy za zmarłych. A kto wie, może spodoba się Bogu, żeby nasze modlitwy pomogły nie tylko zmarłym z naszych rodzin czy spośród naszych przyjaciół. Może spodoba się Bogu nicią naszych modlitw połączyć nas szczególnie z kimś, kogo na tej ziemi nawet nie znaliśmy.
Zatem okazujmy sobie wzajemnie miłość zarówno w wymiarze widzialnym jak nie widzialnym, zarówno wobec żywych jak wobec umarłych. Bo miłość jest fundamentem Bożych przykazań.
28 października 1990